Geçen gün oturuyoruz evde üç arkadaş. Alkol tüketip, The Doors dinliyoruz. Muhabbet geyik, konudan konuya atlıyoruz sürekli. Herkesin keyfi yerinde. Arkadaşlardan biri, beklenilen o cümleyi kuruyor sonunda dayanamayıp.
"Abi 60lar iyiymiş be, bir de şimdiye bak!"
Ulan! Nesine bakayım? Oturmuşuz, muhabbetimizi ediyoruz, içiyoruz, müziğimizi dinliyoruz. Ne var bu geçmişte arkadaşım? Söyleyin bana ne var? Sen yine 60lardayız gibi düşün. Yarın Woodstock'a gitcez diye düşün. Sonraki günde Sorbonne'u işgal edeceğiz diye düşün. Kime şimdi bu tavrın? Desem "Yürü! Rektörlüğü işgal ediyoruz." oralı olmayacak. Desem "Yürü, esrardı, otdu, lsd'ydi ne varsa alıp takılıyoruz." oralı olmayacak. Lan oğlum yarın The Doors çalan bir grubun konserine gidecek olsak, "Amaaan onlar da çalamıyor ki..." diyeceksin. Beğenmiyorsan bana de ki "Gel kayda değer bir şeyler yapalım. Özgürlüğü getirelim.". Ama yok arkadaş bildiğin tek şey bu senin. Yarın öbür gün "68 gençliği çok kralmış abi." diyeceksin. Sonra ben sana "6 Kasım'da 'YÖK'e hayır!' derken göremedim seni John." diyeceğim.
Led Zeppelin dinleyeceksin, 70ler süpermiş diyeceksin.
Voltron izleyeceksin, 80ler süpermiş diyeceksin.
2000 çok sahte, 90lar gerçekçiydi diyeceksin.
Seni durduramayız biz arkadaşım. Sen bu zihniyetten kurtulamadıkça da kurtuluş yok sana. Bir işin ucundan tutmayıp, kıçını kırmış karşımda bira içip "60lar çok iyiymiş hacı yeaaaa" diyemezsin bana. Dedirtmem.
Not: Ha, 60lar harbi çok sağlammış. 80ler pek iyi değil lan ama... Bir de Dostoyevski çok iyi yazar, onun gibisi bir daha gelmemiş lan..
.jpg){kind=avatar}